Czystość duszy

Przekaz otrzymany przez Helenę Nieczyporenko w dniu 15.08.2004 r.

„Drodzy Nauczyciele, powiedzcie mi coś o czystości duszy i wierze.

Odpowiada Elena Bławatska,

„Czystość duszy – pod tym pojęciem rozumiemy otwartość serca, dziękczynność Bogu. Właśnie dzieci mają czystość duszy niczym nie zabrudzoną. One patrzą na świat czystym i otwartym wzrokiem. Często mówimy, że dziecko patrzy „oczyma duszy”. Jest naiwne, czyste, otwarte. Jest boskie. Dopiero później, w nas dorosłych pojawia się zazdrość, brud i nienawiść. Przestajemy cieszyć się życiem. Widzimy tylko ochotę gromadzenia wszystkiego. Dbamy przede wszystkim o wygodę. Dopiero w późniejszym wieku albo w czasie choroby powracamy do prawdziwego sensu życia. Kiedy wychodzimy na otwartą prostą i widzimy drogę do domu, do Boga, to zaczynamy odczuwać w sobie czystość i jedność.

Prawdziwa wiara nie jest wyznawaniem dogmatów religijnych. Mówimy o wierze w Boga. A kim tak naprawdę jest Bóg? Czy tylko tym, kto karze i rozkazuje? Czy jednak jest to Miłość, Dobro, Łaska? 
Prawdziwa wiara nie polega na uczeniu się na pamięć psalmów. Ważniejsza jest intencja modlitwy. Zastanów się nad tym faktem. Czy chodzisz do kościoła czy nie, to czy od tego zależy twoja rozmowa z Bogiem, z Najpotężniejszym Stwórcą? Zaiste nie! Tak samo myśli kapłan, ale nie może tak powiedzieć. A żal, ponieważ wiele młodych ludzi ucieka od prawdziwej wiary w namiastkę wiary, w sekty. Kiedy mówiłam „zastanów się nad sobą” , chodziło mi o to, żebyś uzmysłowiłaś sobie swoje życie, swoje podejście do religii i wiary. Prowadź swoje rozmowy z Bogiem. On jeden Cię wysłucha. Swoje postępowania, myśli, to wszystko możesz Jemu opowiedzieć. Pamiętaj tylko, że ta spowiedź ma być czysta, prawdziwa, z serca. A wtedy sama poczujesz rozgrzeszenie w duszy. My, ludzie, wszyscy jesteśmy równi sobie. Nie ma wśród nas stojących nad innymi. Prawdziwą wiarę będziesz zawsze niosła w swoim sercu, jak tylko zaznasz ją choć raz!”