Życie ...

Życie ...

Krople na szybie obudzone do życia,
Tańczą zwinnie swój taniec bycia.

Przemieszczając się na szybie zgrabnie,
Nie martwią sie, która z nich spadnie.
Nie martwią sie, co się z nimi stanie,
Przy wichrze czy huraganie.

Niektóre, nabierając rozpędu,
Pociągają kolejne z rzędu.
Te co na drodze się ustawiły,
Oczekując jakby tej siły.

Żeby sie mogły włączyć w strumienie,
Zwiększając ich szybkość i brzemienie.
Niektóre na bok odskoczą jak na drugi rządek, 
Tworząc nowego strumienia początek.

Razem w jednym kierunku podążają,
Mocą grawitacji się opuszczają.
Jak kryształy nigdy nie szlifowane,
Świecą się ich kontury jak zaczarowane.

Mieniąc się w swoim odblasku uznają,
Że wszystkie taką samą wartość mają.
Różne są wymiarami, to zaś nie dowodzi,
Że każda z innej materii pochodzi.

Pomagając sobie na drodze spływają,
Szczęśliwe i radosne do źródła wracają.
Wiedzą, że po tym krótkim tańcu,
Połączą się wszystkie na samym krańcu. 

Teresa Dylak
tomik wierszy "Nadszedł czas"

Dodaj komentarz